Afscheid van Pippa …

Het leven ging na het Grote Zandbak avontuur weer snel zijn gewone gangetje. Al was het wel wennen voor iedereen, we waren plots weer met ons drietjes. De aanpassingen in ieders hoofd moesten nu ook weer in de andere richting gebeuren. Al moet gezegd worden dat deze richting gemakkelijker was dan de eerste.

En dan plots kwamen we tot de vaststelling dat er iets met onze Pippa-poes niet in orde was. Ze was heel erg mager geworden. Iets wat misschien al langer aan de gang was, maar wat ikzelf nooit eerder had opgemerkt, of willen opmerken. Eerlijk gezegd voel ik me er nu nog steeds schuldig over dat ik niet eerder het belletje in mijn hoofd kon doen laten rinkelen, maar mijn gevoelens zaten toendertijd zo verstrikt in mekaar …

En het ging snel slechter met Pippa, ze weigerde haar eten en zocht plekjes op waar ze ongestoord heel de dag kon blijven liggen. We wisselden haar harde brokjes eten om voor een zachte versie omdat we hoopten dat het haar tanden waren die niet meer goed konden kauwen. Ook dat bracht geen oplossing. Na een dag liet ze ook haar water onaangeroerd staan.
Alle herinneringen aan onze tijger Floris kwamen weer naar boven. We konden het niet opbrengen om Pippa al die onderzoeken en dierenkliniekopnames te laten ondergaan. Alle symptomen wezen in dezelfde richting als die van onze tijger. Hoeveel pijn het ons ook heeft gedaan en nog steeds doet, we hebben op 17 september 2012 de beslissing genomen om Pippa zachtjes op haar poezenwolk weg te laten drijven, de regenboogbrug over, naar Floris en Gitan die haar daar stonden op te wachten.

Pippa is 17,5 jaar oud mogen worden, ze heeft een prinsessenleven gehad. Het blijft een grote wonde in mijn hart, eentje die nooit zal genezen. Maar ik weet dat ze het goed heeft, zonder pijntjes en zorgen, samen met haar twee dikke vriendjes. Onze drie musketiers zijn sinds vorig jaar september weer samen …

Pippa

“Ik denk aan jou
en dan klopt m’n hart in m’n keel.
Ik mis je zo
na al die tijd nog even veel.
Ik denk aan jou.
Ik hou van jou.
Ook al ben je hier niet meer …”

(Clouseau)

8 gedachten over “Afscheid van Pippa …

  1. 17,5 jaar als een prinses mogen leven, weinig beestjes kunnen dat zeggen, ze heeft het goed gehad en jullie hebben er goed aan gedaan haar niet verder te laten lijden, gemakkelijk zal het niet geweest zijn, dikke knuff

  2. Het is hard om een poes die meer dan 17 jaar je huisgenoot is geweest te laten inslapen. Ik heb het ook meegemaakt met de poes en de hond.Beiden werden 18 jaar. Een hond heb ik tot nu toe nooit meer in huis genomen. En de huidige poes is komen aanwaaien.Die wilde hier zijn en niet meer bij de buurtjes,hoewel de buurtjes heel lief zijn met huin poezen,kippen en konijnen. Nu heb ik veel gezelschap aan Vlekje die me in huis overal volgt .
    Maar de mooie herinneringen blijven zoals jij die ook zult hebben van Pippa.

  3. dat is pijnlijk als je na 17,5 je Pippa moet afgeven,maar ze heeft een prinsenleven gekend bij héél lieve mensen die goed voor haar hebben gezorgd en dat pakken ze haar niet meer af.

    Een fijne en gezellige vrijdagavond
    en een prettig wens ik je toe
    ondanks het frisse weertje
    laat de zon in je hartje schijnen !
    Maak haast als je tijd hebt,
    dan heb je tijd als je haast hebt
    Het was fijn om hier bij jou te zijn
    Liefs en een dikke knuffel dolfijntje

Dank je wel om een reactie achter te laten ...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s