Mijn engeltjes …

De dood van onze kater Floris en onze hond Gitan hebben me eerlijk gezegd heel erg aangegrepen. Ik weet niet of iedereen het kan begrijpen, maar de beslissing die we over onze twee schattebezen hebben moeten maken, hebben mij echt geen goed gedaan.
Floris eind maart, plots ernstig ziek. Gitan eind vorige maand, helemaal op …

Sommige mensen zeggen dan ‘Ach, het zijn maar dieren’, maar voor ons waren ze meer, veel meer. Na 16,5 jaar (want zo oud werden ze allebei) waren ze een absolute schatkist aan liefde, ze maakten deel uit van ons gezin. Je denkt nooit dat er een dag komt dat ze er niet meer zullen zijn, en toch …

Zowel bij Floris, als bij Gitan, hebben we een deel haartjes afgeknipt op het moment dat we de beslissing hadden genomen om hen rustig naar hun welverdiende hemelwolk te sturen. Zo hebben we toch nog een deeltje van hen in ons huis …

Na het verlies van Gitan kreeg ik het gevoel dat er meer moest gebeuren met de haartjes. Ik wou ze dicht bij mij. En zo kwam ik op het idee om een fotohartje ermee te vullen, er een halsketting van te maken en sinds woensdag hangen mijn twee engeltjes heel dicht bij mijn hart. Ik kan het gevoel heel moeilijk onder woorden brengen, misschien klinkt het wel belachelijk in jullie oren, maar er is een soort rust over me heen gekomen, nu ik weet dat ze toch een stukje heel dicht bij me zijn …

Toen Floris is gestorven hebben we heel snel de beslissing genomen op een nieuwe rosse kitten in huis te halen. Floris kon niet vervangen worden, absoluut niet, dat wisten we maar al te goed. Maar er bleef naar ons gevoel een leegte over die moest worden opgevuld. En we waren dan ook heel blij dat we Cliffert na een tijdje in onze armen konden houden …

Met Gitan ligt het anders. Velen hebben me al gevraagd of er een nieuwe puppy komt, maar ik kan daar zeer kort over zijn: neen.
Ik kan ook niet goed uitleggen waarom. Het is net alsof het fout zou zijn, het zit niet goed om een andere hond in huis te halen, vreemd, ook voor mij, want diep in mijn hart ben ik een ‘hondenmens’ …

Dus vanaf nu zullen enkel schattekatten ons huis inpalmen. En ik hoop dat het nu nog een heel tijdje gaat duren eer we weer zo’n moeilijk beslissing moeten gaan nemen. Het is effe genoeg geweest. Mijn wondes zijn allemaal nog te vers. Al worden ze nu wel een klein beetje verzacht door m’n twee engeltjes dicht tegen m’n lichaam …

Advertenties

21 gedachten over “Mijn engeltjes …

  1. mamma..

    ik begrijp je 100%

    daar hoef je geen woorden aan vuil te maken,
    een dier is … “alles”wat je niet in een mens kunt vinden en meer..

    draag ze maar dicht bij je

    xxx

  2. Ho maar ik begrijp je heel goed mamapippa! Onze Sunny (poedeltje) is nu 16 jaar en ben bang heel bang zelfs dat het einde nadert, maar zo lang hij geen pijn heeft zal ik hem met de grootste zorg en liefde behandelen. Bij ons komt er ook geen diertje meer in huis…doet teveel pijn om weer af te geven. Ons Stefke (9 jaar), ons eerste poedeltje, moesten wij laten inslapen doordat hij bloedkanker had gekregen…mens, heb ik daar van afgezien! Dus mamapippa, ik begrijp je volkomen!

    groetjes

  3. Ja ik versta je gans goed, ik heb ook geweend als mijn hondje stierf, dat doe pijn veel pijn.En is niet meer vervangbaar.
    Gisteren hebben wij leren waterdruppels fotograferen. Groetjes
    Adriën

  4. Ik begrijp volkomen hoe je je voelt.
    De liefde die je van een dier krijgt, dat voelt echt, en voor mij is ons Bieke nog altijd onvervangbaar.
    Als die ketting jouw rust brengt, is dat heel goed dat je dit gedaan hebt. Ik heb ook haren van ons Bieke, in een doosje met nog andere dingen van haar. Iedereen verwerkt zoiets op zijn manier.
    grtjs

  5. Mammapippa het is gemaakt met een macro lens. Je laat de de druppels vallen in een schaal met water, de druppels in een fles met een klein gaatje bovenop hangen.
    Sluitertijd zeker 1/2000 ste de iso op 800 als het binnen is, met een lamp boven op. Het toestel op statief, en als je dat kunt 4 tot6 beelden per sec maken. Waar de druppel juist valt, hou je eerst een potlood of een ander voorwerp waar je eerst op scherpsteld.
    Veel sucses
    Adriën

  6. Zoals alle voorgaande reacties, begrijp ik ook maar al te best hoezeer een dier een schatkist aan liefde in je leven kan zijn.
    Uiteraard doet het dan enorm pijn als je ze moet laten “gaan”.
    Hou je sterk ! xxx

  7. Wie ooit een dier in huis heeft gehad en ervan gehouen heeft, begrijpt jou volkomen, Anja!
    Ik denk nu al vaak hoe erg ik t zou vinden als t we met onze Laika ooit voor die keuze komen te staan. Hij is nog maar 9 jaar, dus hopelijk mag hij nog een tijdje bij ons blijven 🙂

    Nog een fijn weekend verder …

  8. Ik begrijp het echt wel. Heb altijd huisdieren gehad en als er eentje weggaat is het altijd treuren.Vervangen kan je ook niet, het is alleen een lege plaats opvullen.
    Er wordt wel eens gezegd: als je niet van dieren kan houden, kan je ook niet van mensen houden.
    Valt over na te denken.
    Bij jou zeker niet nodig!
    Geniet van je hartje.

    PS: mooie nieuwe lay-out.

  9. Ook ik begrijp heel goed je gevoelens .Een huisdier is als een kind en het doet zoveel verdriet om afscheid te moeten nemen .Onze hond Wodan is 14 jaar geworden en poes Kim bijna 19 jaar ,en het doet zoveel pijn om de beslissing te nemen om je lieverds in te laten slapen als het echt niet meer kan .Ik begrijp de kille woorden van mensen niet die zeggen ,het is maar een dier ! dat heeft mij heel veel verdriet gedaan .Het heeft voor mij 15 jaar geduurd voordat ik weer een poes wilde nemen dus nu is Mikki bij ons gekomen .Heel mooi heb jij het gedaan met plukjes haar in je sieraad en het is mooi dat het je rust geeft,koester het maar!
    Liefs Elisabeth

  10. Dag anja effen komen bijlezen. Wat ik hier lees….Mens wat heb je daar goed aangedaan om die haartjes in in hartje samen te brengen…Je bent een ECHTE dierenvriend, en dieren zijn net als kinderen, alleen de taal ontbreekt…….Moesten velen die hun dieren buitengooien, of kwaad aandoen DIT hier eens komen lezen!!!!!!

    fijne zondag anja, en nogmaals je hebt daar goed aangedaan meid……lieve grtjs. van anny

  11. Hoewel ik heel blij ben met mijn dieren, vooral het kleine Quincy’tje, kan ik het ook accepteren als ze gaan sterven.
    Lara wordt nu 12 jaar en haar laatste dag zal ook eens komen.
    Dan hoop en wens ik wel dat ze geen pijn hoeft lijden en mag inslapen in haar mand! Dat zou het mooiste zijn.
    Ik weet dat lara een TOP hondenleven heeft, in vergelijking met andere dieren, zoals koeien, kalfjes en varkens en kipjes.
    Daarom kan ik vrede hebben als ze zal sterven, MAAR dat mag nog heel lang duren.
    Sterkte
    met de lege plekken, want een diertje is NOOIT ZOMAAR een diertje.
    Het is een volwaardig lid van jouw gezin, en iemand die er lacherig over doet is dom.
    Er is ene lege plek in huis, het duurt erg lang voor dat gevoel van gemis wat weg ebt.
    Dank voor alle bezoekjes,
    Ik kwam maar eens meteen terug, voor het weer te lang duurt in mijn (te) drukke leven.
    Met alle liefs van mij.

Dank je wel om een reactie achter te laten ...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s