In een portiek staan …

Was het wel een goed idee om op de avond van Halloween, in een donkere portiek te staan wachten op de man, waarvan ze dacht dat het die van haar dromen was. Want dromen zijn vaak bedrog en donkere portieken nog vaker enge plekken om te wachten. Ze deed het toch maar, af en toe op haar horloge kijkend, rillend van de kou en bevend van de schrale wind die de portiek had uitgekozen om een rondje te draaien. Het was dat òf in de plensende regen gaan wachten.

Was het wel een goed idee om een half uurtje vroeger daar te gaan staan, om hem toch maar niet te moeten laten wachten. Ze had beter moeten weten toen ze thuis vertrok en het gure weer tegen haar hoofd sloeg. En vooral, ze had die paraplu niet mogen vergeten. Dan had ze minstens een soort van verweer gehad voor als het nodig moest blijken, op deze enge plaats. Hoe meer ze er over dacht, hoe banger ze werd. Tegenwoordig las je zoveel gruwelijke dingen in de kranten. Het was altijd ver van haar bed, maar nu voelde ze zich alsof het wel ‘ns haar beurt zou worden om vreselijke dingen op haar af te zien komen.

Was het wel een goed idee daar alleen te blijven staan. Haar gedachten waren nog maar net weggeblazen door een felle windstoot, toen ze een donker geklede man, met een cape tot helemaal over zijn hoofd op haar af zag komen. Zijn gezicht verborgen door de schaduw die zijn kleding hem bood. Hij keek niet rond, stapte vastberaden door, blik naar beneden. Haar haren kwamen recht, en niet alleen van de kou, maar ook van de angst die plots totaal de overhand nam van haar hele lichaam. Instinctmatig voelde ze dat die man op haar af kwam, ook al keek hij nog steeds niet haar richting uit. De afstand tussen hen werd steeds kleiner, ze kon geen kant meer uit.

Was het wel een goed idee om nu nog de benen te nemen. Hij zou haar zo inhalen, want ondanks zijn cape kon ze zien dat hij een stevige man was, ze zou geen kans hebben moest ze nu het portiek verlaten. Dus ze bleef staan, elke vezel van haar lichaam schreeuwde angst uit. En alles wat ze vreesde werd ook werkelijkheid, de donkere gestalte kwam recht op haar af. Hij versnelde zijn pas, haar hartslag versnelde op evenredige wijze. Drie trappen scheidde haar nog van haar vijand, er was geen ontkomen meer aan. Ze schrok haar ziel uit haar hart toen de man met een bruuske beweging zijn cape van zijn hoofd trok en haar hoofd naar zich toe trok. Zijn warme lippen op de hare deden haar net op tijd beseffen dat die donkere gestalte niemand anders was dan haar eigen allesoverheersende liefdesprins. Zijn zachte handen kwamen net op tijd om het gevoel van bewusteloosheid uit de weg te ruimen.

Was het wel een goed idee geweest om zichzelf zo’n angst aan te jagen, dacht ze. Ze zou het nooit meer doen. Het moest gedaan zijn met dat bangerig gedoe. Vanaf nu zou zich volwassener gedragen, zoals van een vrouw van 30 lentes verwacht wordt. Hand in hand liepen ze samen door de kletsende regen naar een droger oord. De druppels konden haar trouwens nog maar weinig deren, nu ze bij haar adonis was. Ze keek hem aan en glimlachte een beetje vanwege de donkere cape die alle regendruppels verhinderde om in zijn gezicht te belanden. Wat ze echter niet zag was zijn glimlach. Een glimlach die zijn lange, scherpe hoektanden even lieten opflakkeren in het licht van de straatlantaarn …

Zoek je inspiratie voor je schrijfkriebels … neem dan een kijkje op Schrijfveren

Advertenties

10 gedachten over “In een portiek staan …

Dank je wel om een reactie achter te laten ...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s