Vandaag ga je weg …

Ik zag het al, toen ik je gisterenmorgen zag. De blik in je trouwe hondenogen was veranderd, de glans, die me elke ochtend zo blij maakte was weg. Je hart wilde nog verder, maar je lichaam wou totaal niet meer mee. Ik ben bij je komen zitten op de grond, aaide je over je hoofd, fluisterde lieve woordjes in je oren.

En toen hoorde ik je, diep in mijn binnenste smeken om die verlossing te krijgen, waarnaar je misschien al enkele dagen verlangde. Het sneed diep in mijn hart, ik wou je niet laten gaan, maar ik moest.

De tranen hebben de ganse dag over mijn wangen gestroomd, ononderbroken, wetende dat de beslissing nabij was. Ik kon geen enkele ademteug meer binnenkrijgen zonder die allesoverheersende pijn te voelen. Elke blik die ik naar je toewierp keerde terug met de vraag om hulp.
Wie was ik, om deze hulp te weigeren, ik, die van jou met heel m’n hart en ziel heb gehouden. Mijn hart stond stil toen ik je toefluisterde dat je mocht gaan.

Je was tot en met je allerlaatste hartslag zo heel dicht bij mij, ik heb je gekust, zelfs tot na dat allerlaatse teken van leven. Soms ben ik sterker dan ik denk te zijn, of is het andersom, ik weet het niet meer, mijn wereld is voor de zoveelste keer weer helemaal overhoop gegooit. Mijn hart heeft even stilgestaan.

En mijn hart is nog steeds niet in staat om normaal te reageren, ik weet niet wanneer het terug zijn normale ritme weer kan oppakken. Wil ik voorlopig wel dat het weer klopt net als tevoren. Kan een hart, met zovele stukjes uit, eigenlijk nog wel op een correcte manier slaan.

Tijd heelt alle wonden, zeggen ze. Maar hoelang duurt die tijd. Tijd is oneindig, en mijn liefde voor jou ook, waar je ook bent, wat je ook doet. Ik heb van je gehouden en blijf van je houden.

Maak het gezellig, daarboven op je hondenwolk. Geef onze kleine tijger een zoen van ons, jullie zijn weer samen.
En ooit zie ik je terug.

Ik mis je mijn vriend …

Advertenties

5 gedachten over “Vandaag ga je weg …

  1. Bij mij is het jammer genoeg nooit meer weg gegaan, daarom is er nu Jolan. Een tweede Aran had nooit een eerlijke kans gekregen, ook al heb ik 2 jaren gewacht om een beslissing te nemen….

  2. zucht ………………. zo triest, en daar sta ik nu voor 😦 ik kan je pijn voelen lieve Anja, en geef je dan ook een dikke troostknuffel, ik zal hem ook nodig hebben xxxxxxxxx

  3. goh anja mijn tranen lopen ook weer en ook weer de herinnering aan het laten inslapen van mijn 16 j lady ik weet het doet pijn en blijft wel hangen vergeten doen we ze nooit maar eenmaal moeten er beslissingen vallen en spijtig dat we zelf moeten beslissen voor onze schatten hopelijk hebben ze de tijd van hun leven daarboven in ieder geval enige troost dat wij hebben is dat ze een geweldige tijd hier hadden en meer kunnen wij der niet voor doen Brigitte

Dank je wel om een reactie achter te laten ...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s