Waterval …

En toch moet je nu geen foto verwachten van een waterval, ik bedoel het figuurlijk en het heeft betrekking op dochterlief Amber.

Vorige week maandag vertrok ze vol verwachting, met de nodige spanning en met een klein traantje (vanwege mama-ikzelf die haar tranen niet kon inhouden), gepakt en gezakt richting De Panne op zeeklassen. Het was al lang afgesproken dat papa haar naar de bus zou brengen. Ik ben daar echt niet voor geschikt, zoals ik al eerder meldde, de moederkloek in mij, die op bepaalde momenten heel erg de bovenhand haalt, zorgt ervoor dat mijn emotionele kant zeer zwaar onder druk komt te staan.

De week is voor iedereen snel voorbij gegaan, iedereen vertelt me: zie je wel, het is voorbij voor je het beseft. Awel, sorry voor al diegenen, maar ik heb dan waarschijnlijk een andere week beleefd. De dagen kropen voorbij, hoe dichter haar thuiskomst naderde, hoe meer de dagen hun best deden om langgerekt te worden.

Maar vorige vrijdag was het dan toch (eindelijk) zover. Ik stopte vroeger op m’n werk, om Amber eigenhandig van de bus te gaan trekken. Helaas bracht een brandend voertuig op de E314 een beetje roet mee om in mijn eten te strooien. De rit, die anders op een half uurtje geklaard is, duurde nu een anderhalf uur. Ik heb zelfs spook gereden op een oprit (foei), samen met vele anderen, om toch maar een beetje op tijd de school te bereiken. Totdat ik plots besefte dat de bus hetzelfde traject zou moeten afleggen, en dus ook in de file zou staan.

En inderdaad, een uur te laat kwamen ze dus aan. De zeelucht kwam ons tegemoet toen de bus de zijn deuren opende. En mijn hart deed meerdere sprongetjes toen ik Amber weer in mijn armen kon sluiten. Het deed deugd.

Ze is thuisgekomen, met een hoop wasgoed, een gebruind gezicht en een waterval aan verhalen. Haar week is heel fijn geweest, ze heeft haar hartje kunnen ophalen. Samen met haar twee beste vriendinnetjes lag ze op een kamer, dus ik kan me al inbeelden hoe er daar gelachen en gedold is. Dat nemen ze haar niet meer af en het zal nog heel lang in haar geheugen blijven zitten.

Het stukje loslaten, waar ik het zo moeilijk mee heb is weer voor even voorbij. Op naar de volgende stap …

Advertenties

14 gedachten over “Waterval …

  1. Fijn dat dochter Amber zo’n mooie week heeft gehad.
    En ja, dat het voor jou niet zo leuk was, snap ik wel.
    Maar de blije verhalen bij thuiskomst vergoeden veel, denk ik.
    Nu weer lekker genieten van het samen-zijn en een goede start van deze nieuwe week.

  2. GELUKKIG IS AMBER GOED EN WEL WEER THUIS HE; kAN GERUST GELOVEN DAT ZE HEEL VEEL TE VERTELLEN HAD, EN ZE ZAL ER NOG WAT OVER NAPRATEN…..ONZE PATRICK IS OOK OP W.E. GEWEEST NAAR DE PANNE, MAAR DAAR ZULLEN WIJ ALLES MOETEN VERNEMEN VIA HET BOEKJE…..PATRICK KAN GEEN UITLEG GEVEN, ALLEEN MAAR ENKELE WOORDEN DIE HIJ KENT. MAAR HET ZAL WEL GOED GEWEEST DAAR BEN IK ZEKER VAN. FIJNE START VAN DE NIEUWE WEEK GEWENST.

    LIEVE GRTJS. VAN ANNY

  3. Dan worden ze 20 en gaan ze verder weg.
    Mijn dochter een half jaar Toulouse….
    werk en studie.
    In zulke situatie heb ik het geluk
    om mij opzij te zetten en enkel aan haar toekomst te denken.
    Ook al gingen we erheen, een half jaar is zo voorbij
    maar wat duuuuuuurde het laaaaaangggg.
    De beloning is groot om wat je terugkrijgt
    en wat het voor haar toekomst doet…
    Bij jou begint dat nu in het klein
    het zijn de voorbereidingen voor straks
    als ze langer en verder weg gaat….

  4. Wat leuk om te lezen dat Amber zich goed heeft geamuseerd.
    Ik herinner me die bosklassen ook nog goed, en dat was altijd zeer prettig.
    Maar nu is ze terug veilig thuis, onder mama’s vleugels!

  5. ik heb dat zelf ook nog gedaan zeeklassen,maar dan in Koksijde en dat was altijd heel leuk,dus ik kan me voorstellen dat Amber honderduit kan vertellen wat ze daar gedaan hebben,mooi om te horen toch.maar ik begrijpgoed dat je de traantjes niet kunt bedwingen als je Amber ziet vertrekken,dat noemen ze een heel klein hartje,zo ben ik ook wel geweest,maar dan als ik naar huis moest bij mijn ouders
    liefs dolfijntje

  6. Och, wat ontroerend. Je moet Amber wel doodgraag zien hé. Ik vond het heel leuk om dat te lezen en gelukkig is de week voor jou gepasseerd.
    Dan maar een wasmachine laten draaien nu. Groetjes, Maaike

  7. Ik herbeleef de uitstappen van mijn eigen kinderen.Een traan als ze weggingen en tranen van blijdschap als ze terugkamen. Het is elke keer een beetje loslaten wat je doet en dat hoort bij het volwassen worden.

  8. Mamapippa elk jaar zo een testje van een week en dan eens twee weken
    en dan kan ze op kot, en dan doet ze een wereldreis, dat staat je nog allemaal te wachten
    hihi, ik plaag je; foei hé
    ik zou net zo zijn als jij

  9. tja mama’s he ! Heel herkenbaar verhaal… Mn dochter is intusssen 15 en ook al probeer ik stilaan mee te groeien in dat loslaten, het is en zal altijd moeilijk blijven…
    Grtjs,

Dank je wel om een reactie achter te laten ...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s