Ik duik weer terug naar november vorig jaar en zet m’n fotoherinneringen verder in het kustdorpje Le Hourdel.
Het is een plaats waar je zeehonden kan gaan bewonderen in de vrije natuur. Als het weer gunstig is, liggen ze daar te zonnen op de verschillende zandbanken van de kust. En ja, we hadden het geluk om er te zijn op een moment dat er verschillende groepjes lagen te genieten van een herfstzonnetje. Ze lagen wel heel ver weg van de kuststrook, met een verrekijker kon je ze prima bewonderen, mijn lens was helaas niet krachtig genoeg om er een bruikbare foto van te nemen.
Maar de natuur langs de kust was ook daar weer prachtig, …
En zoals bij elk kustdorpje kon je niet naast de bootjes kijken …
Op onze terugweg van de kuststrook naar het dorpje, zijn we over de wadden gelopen. En ja, ook daar heb ik een uitschuiver van jewelste gemaakt. Het ging helemaal goed, totdat ik één pas verkeerd zette en voelde dat ik helemaal weg gleed. Al molenwiekend met m’n armen heb ik nog even stand kunnen houden, maar de zwaartekracht heeft me uiteindelijk met een grandioze smak op de grond gekregen. Lekker in het midden van de klei-achtige, natte ondergrond. Ik ben na veel tralala rechtgetrokken door manlief, want op m’n eentje was het me nooit gelukt. Telkens weer gleed ik weg, ik wil er niet aan denken hoe belachelijk het eruit moet hebben gezien. Ik zag er ook geweldig uit, onder de modder van boven tot onder. Achteraf kan ik er om lachen, maar op dat moment zelf was ik enorm ontvlambaar.
Misschien was ik beter wat gaan afkoelen in de zee, net zoals deze twee …
